De MAHA-studie van Belfius bevat, zoals elk jaar, waardevolle inzichten voor de ziekenhuissector. Zo mag de indicator van het absenteïsmecijfer binnen het ziekenhuispersoneel niet onvermeld blijven. In 2023 steeg dit cijfer tot meer dan 12%. En de stijgende trend is zowel zichtbaar bij korte als bij lange afwezigheden.

Hoewel het absenteïsme in heel België toeneemt voor alle werknemers, vormt het een cruciaal probleem dat ons gezondheidssysteem zwaar treft. Met verstrekkende gevolgen voor de kwaliteit van de zorg, de organisatie van de instellingen en het welzijn van de teams die aan het werk blijven.

Wat zijn de gevolgen van absenteïsme?

De impact van absenteïsme laat zich op meerdere niveaus voelen. Voor patiënten leidt het tot langere wachttijden en een verhoogd risico op fouten. Voor de teams zorgt de extra werkdruk voor wie aanwezig blijft vaak voor demotivatie en, in sommige gevallen, nieuwe afwezigheden die elkaar opvolgen. Voor de ziekenhuizen tenslotte vertaalt absenteïsme zich in extra kosten voor interimoplossingen en stijgende overuren.

Oplossingen om aan de slag te gaan

De meeste Belgische ziekenhuizen blijven niet bij de pakken neerzitten en proberen het fenomeen om te buigen, zij het met voorzichtige resultaten. Enkele mogelijke verbeterpunten zijn:

• verbetering van de arbeidsomstandigheden: flexibele uurroosters stimuleren, voldoende rustpauzes voorzien en een veilige werkomgeving garanderen;

• psychologische ondersteuning: aangepaste begeleiding aanbieden om burn-out en andere problemen rond mentale gezondheid te voorkomen;

• erkenning en waardering: verwezenlijkingen van het team benadrukken;

• voortdurende opleiding: mogelijkheden bieden voor professionele ontwikkeling;

• nauwgezette opvolging van afwezigheden: dynamische dashboards creëren om trends in real time te analyseren en terugkerende problemen te identificeren.

Een collectieve inzet

Het absenteïsme verminderen is niet alleen een kwestie van intern beheer: het is een maatschappelijke uitdaging. Het vereist samenwerking tussen de politieke beslissers, de openbare diensten, de ziekenhuisdirecties en de sociale partners om een werkomgeving te creëren die menselijker en aantrekkelijker is. Laten we hopen dat dit thema deel uitmaakt van de noodzakelijke discussies over de evolutie van de ziekenhuissector in de volgende maanden.

Beste lezers, mag ik u uitnodigen om door dit nieuw nummer te bladeren. Op het programma staan tal van boeiende onderwerpen zoals de switch naar ambulante zorg, analytische cartografie en kwaliteitsindicatoren.

Veel leesgenot!

L’article Quand l’absentéisme met l’hôpital au défi est apparu en premier sur Hospitals.be.

Het duurzaam ziekenhuis komt eraan op volle toeren en daarop kunnen we ons alleen verheugen. De ziekenhuissector is lang achterop gebleven, tussen gebrek aan middelen, tekort aan expertise en het ontbreken van prioriteit voor de uitdagingen. Terwijl die uitdagingen belangrijk zijn: in Frankrijk heeft de vereniging "The Shift Project" berekent dat de gezondheidssector verantwoordelijk is voor 8% van de totale nationale broeikasgasuitstoot. De uitstoot per onderdeel wordt gedetailleerd: energie en medische gassen (13%), geneesmiddelen (29%), medical devices (21%), voeding (11%), transport van patiënten, bezoekers en personeel (13%), afval en diensten (5%) en vaste activa – gebouwen (8%).

Gevraagd: expertise

De transformatie naar "groene" ziekenhuizen gaat samen met bewustwording van verbruik en uitstoot. In dit opzicht is de toe-eigening van de context en de ambities door de ziekenhuisteams merkwaardig. Het aantal interne cellen samengesteld uit artsen, verpleegkundigen en alle ziekenhuisberoepen die concreet werken om onze ecologische voetafdruk te verminderen, is niet meer te tellen. Onder andere afval triëren en verminderen, mobiliteitsgewoonten wijzigen, energieverbruik matigen en verlichtingsstrategieën staan in de meeste Belgische ziekenhuizen op het programma.

Een transformatie kan niet slagen, of zelfs niet opgestart worden, als de expertise ontbreekt. Ook daar blijven de ziekenhuizen niet bij de pakken zitten. Nieuwe profielen ontstaan terwijl universiteiten en hogescholen vormingsprogramma's opzetten opdat de reeds bestaande teams de nodige expertise zouden verwerven. . De ondernemingen, leveranciers van de ziekenhuizen, passen zich ook aan. De ziekenhuizen includeren steeds vaker duurzaamheidscriteria in hun aankoopprocessen. De ondernemingen zien hierin ook hun voordeel. Zo voorspellen economisten een belangrijke toename van de opdrachten voor leveringen en diensten voor het duurzame ziekenhuis: meer dan 6% per jaar in de Verenigde Staten, bijvoorbeeld, en dat is heel wat meer dan de economische groei.

Gevraagd: financiële middelen

De uitdaging blijft niettemin heel groot. Terwijl de ziekenhuisfinanciën leeggelopen uit de COVIDcrisis kwamen en de kosten voor energie, water en afvalverwerking de pan uit swingen, blijft de vraag naar de financiering van onze transformatie onbeantwoord. Een deel betreft uiteraard de evolutie van de infrastructuren waarvoor de gewesten vandaag een stap vooruitzetten. De transformatie van het dagelijkse leven, met zijn gevolgen voor het operationele budget van het ziekenhuis, zal besparingen opleveren … na een investeringsfase waaraan vaak niet zal kunnen worden voldaan. De opstartkost van nieuwe technologieën beperkt nog te vaak het in de praktijk brengen van goede ideeën.

De doelstellingen zijn nochtans ambitieus, op maat van de klimaatuitdagingen. In haar rapport detailleert het Franse team van "The Shift project" het scenario van een vermindering van meer dan 80% van de broeikasgasuitstoot tegen 2050. Om dat te bereiken zullen alle onderdelen van de uitstoot moeten bijdragen.

In dit nummer stellen we u een reeks initiatieven voor die in Belgische ziekenhuizen lopen om een antwoord te bieden op de uitdaging van duurzaam ziekenhuis, een duizelingwekkende en veelzijdige uitdaging. Met als doel in het achterhoofd, uit te komen bij ziekenhuizen die de patiënten behandelen zonder door hun activiteiten milieuschade toe te brengen.

Veel leesgenot en een fijne zomer!

L’article L’hôpital durable, défi vertigineux et foisonnant est apparu en premier sur Hospitals.be.

Het Britse gezondheidssysteem wordt regelmatig zijn lage toegankelijkheid verweten. De wachttijden die aan patiënten voor behandelingen worden opgelegd, zijn er lang tot zeer lang. Het NHS, het openbare gezondheidssysteem in het Verenigd Koninkrijk, meet deze wachttijden regelmatig en de laatste gegevens zijn zorgwekkend.

Men schat dat meer dan 7 miljoen burgers op geprogrammeerde zorg wachten van wie 40% langer dan 4 maanden. De stijgende wachttijden aan de overkant van het Kanaal gaan gepaard met een significante daling van het aantal patiënten dat door het NHS wordt behandeld: -10% spoedopnames, -8% geprogrammeerde opnames en -4% ambulante zorg

NHS England monthly referral to treatment (RTT) data January 2022

Belgische situatie

In België is de vaststelling veel moeilijker te doen, omdat gegevens niet regelmatig en structureel worden verzameld. Ons land werd lange tijd beschouwd als model wat toegankelijkheid betreft met korte wachttijden. In die mate zelfs dat we in het verleden Britse patiënten hebben opgevangen! Deze vaststelling lijkt niettemin genuanceerd te moeten worden.

Verontrustende signalen wijzen op een verlenging van de wachttijden, met pieken voor bepaalde gekende sectoren. Beeldvormingsonderzoeken, zoals bijvoorbeeld MRI, worden uitgesteld wegens een tekort aan technologen en de beperking van zwaar materieel.

Vertragingen nemen toe

Verontrustende signalen wijzen op een verlenging van de wachttijden, met pieken voor bepaalde gekende sectoren. Beeldvormingsonderzoeken, zoals bijvoorbeeld MRI, worden uitgesteld wegens een tekort aan technologen en de beperking van zwaar materieel. Toegang tot de raadplegingen oogheelkunde of huidzieken zijn reeds sinds lang synoniem voor belangrijke wachttijden in tal van ziekenhuizen in ons land. Andere specialiteiten gaan dezelfde kant op, zoals recent nog orthodontie.

Oplossingen om de wachttijden te verkorten zijn veelzijdig en lijken vaak op matroesjka's. Het aantal zorgverleners verhogen veronderstelt dat we een oplossing vinden voor de vraag naar de aantrekkelijkheid in de breedste zin van deze beroepen, dat we een duidelijke keuze maken betreffende de beperkingen die nu nog gelden rond studietoegang, dat de verdeling tussen zorgverlening in en buiten het ziekenhuis wordt uitgeklaard met duidelijkheid omtrent de procedures, …

Ondubbelzinnige indicatoren

«Meten is weten» aldus het bekende gezegde, dat jammer genoeg ontbreekt in het debat over de vraag naar de wachttijden in België. In het recentste rapport van de OECD over het onderwerp, gepubliceerd in mei 2020, staat niets over België, terwijl in de meeste buurlanden wordt gemeten (Frankrijk, Nederland, Duitsland, Groot-Brittannië en Zwitserland).

Het pleidooi is helder: we moeten zo snel mogelijk ondubbelzinnige indicatoren hebben, op de juiste manier gesegmenteerd (per specialiteit, per zorggebied), met een regelmatige update, om de basisoorzaken zo doeltreffend mogelijk aan te pakken en de vooruitgang te meten. Opdat we verder zouden kunnen genieten van een zorgsysteem met de grootste toegankelijkheid.

Het KCE vermeldt wel in lopende studies het voorstel voor een monitoringsysteem van de wachttijden in België, met focus op het ziekenhuis maar tot nu toe zonder verspreiding van resultaten.

In onze ziekenhuisbarometer, gerealiseerd in 2021, laat de dimensie, geëvalueerd als minder bevredigend, er nochtans weinig twijfel over bestaan: "De wachttijden om een afspraak te verkrijgen, zijn kort." Slechts 33% van de ondervraagden was het eens met deze bewering.

Het pleidooi is helder: we moeten zo snel mogelijk ondubbelzinnige indicatoren hebben, op de juiste manier gesegmenteerd (per specialiteit, per zorggebied), met een regelmatige update, om de basisoorzaken zo doeltreffend mogelijk aan te pakken en de vooruitgang te meten. Opdat we verder zouden kunnen genieten van een zorgsysteem met de grootste toegankelijkheid.

L’article Mesurer les délais d’attente : une nécessité est apparu en premier sur Hospitals.be.

De resultaten van de MAHA-analyse 2022 bevestigen het: sterke tegenwinden waaien in de ziekenhuizen. Deze winden, afkomstig van nog niet geheelde wonden van de COVID-19-crisis en van hogere energie- en salariskosten, verzwakken de al wankelende financiële toestand.

De mistral [krachtige en koude wind over het noorden van de Middellandse zee] van de schaarsten blaast over het ziekenhuis. Schaarste aan personeel in de eerste plaats. De Belfius-studie is sprekend: op nationaal niveau is er een tekort van meer dan 4500 collega's, met als gevolg dat vaker een beroep wordt gedaan op interims en meer absenteïsme, meer dan gemiddeld in andere sectoren. De vortex [wervelwind rond de polen] steekt zelfs de kop op wanneer dit tekort uitmondt in meer zorguitstel (sluiten van zorgeenheden, beperking van de openingsuren).

Geen mistral zonder tramontane [koude, droge en krachtige wind over Catalonië en de Languedoc]: al is de personeelsschaarste veruit de belangrijkste bekommernis van tal van zorgprofessionals, andere schaarsten doemen eveneens op. Zoals de geneesmiddelenschaarste (gemiddeld ontbreken meer dan 200 referentiegeneesmiddelen dagelijks in België) of de bevoorradingsschaarste aan grondstoffen, en bijgevolg aan goederen en uitrustingen (laattijdige leveringen, hogere prijzen).

Hoop is namelijk gevestigd in een aanzienlijke investering in onderwijs en opleiding nodigt uit tot het samen zoeken naar oplossingen die duurzaam en gedefinieerd zijn, en volledig geïmplementeerd worden

Werken aan oplossingen

Wind is gelukkig een constante beweging: na een periode waarin de koude en zware lucht daalt, volgt altijd een periode waarin de lucht opwarmt en stijgt. Deze metafoor nodigt uit tot het samen zoeken naar oplossingen die duurzaam en gedefinieerd zijn, en volledig geïmplementeerd worden. In haar jaarrapport over de evolutie van het verpleegpersoneel, vat de Wereldgezondheidsorganisatie de krachtlijnen van de oplossing helder samen: "Investing in education, jobs and leadership". Investing in education, jobs and leadership ».

Hoop is namelijk gevestigd in een aanzienlijke investering in onderwijs en opleiding. Deze investering moet het mogelijk maken om in de bestaande zorgketens meer studenten aan te trekken, evenals nieuwe vormingsprogramma's te ontwikkelen die aan de ziekenhuisevolutie beantwoorden. De aantrekkelijkheid van de voorgestelde functies moet gepaard gaan met betere arbeidsvoorwaarden. In dit kader moet de hervorming van de ziekenhuisfinanciering zich absoluut buigen over de aangepaste middelen opdat het ziekenhuis deze missies kan volbrengen. Tot slot heeft het ziekenhuis ook de gelegenheid om zijn organisatie te verbeteren door de governance aan te passen, weldoordacht te innoveren, en een hedendaags en realistisch zorgaanbod te ontwikkelen.

Terwijl ik u verder dit nieuwe nummer laat ontdekken, kan ik niet nalaten u een uitstekend 2023 te wensen. Moge de zephyr [warme, zachte en aangename wind] waaien!

L’article Pénuries : l’hôpital entre mistral et tramontane est apparu en premier sur Hospitals.be.

Een blik in de achteruitkijkspiegel werpen, betekent de ogen openen voor een ziekenhuis dat sinds 18 maanden niet meer hetzelfde is. COVID-19 heeft een enorme druk op onze sector gelegd. De ziekenhuizen werden geconfronteerd met de massale toestroom van patiënten die door het virus waren getroffen. Alles raakte ontregeld in enkele dagen tijd: diagnose en behandeling van andere ziekten, beschikbaarheid van zorgprofessionals, logistieke bevoorradingsketen, financiering van het gezondheidszorgsysteem en de perceptie van de bevolking ten aanzien van onze sector.

Op deze plotse ontregelingen hebben de actoren van het ziekenhuislandschap geantwoord met een ongeëvenaard moed en een vindingrijkheid zonder grenzen. Een fysieke consultatie geannuleerd? Laten we overschakelen op teleconsultatie! Een verzadigde capaciteit op intensieve zorgen? Laten we nieuwe zorgafdelingen openen dankzij collega’s die zich herorganiseren! Geen mondmaskers meer? Laten we een nieuw sterilisatieprotocol ontwikkelen! Een drastische vermindering van de ziekenhuisfinanciering? Laten we een systeem van uitzonderlijke interventies opzetten!

De vraag blijft onopgelost: hoe van voorlopig naar permanent gaan?

Die voorlopige antwoorden, hoe mooi en innoverend ook, kunnen niet als bij toverslag worden omgezet in definitieve oplossingen. Het project is gigantisch groot. Hoe digitalisering op een harmonieuze manier integreren, zonder patiënten aan de kant te laten staan, noch onze ziel te verkopen aan de internetgiganten? Hoe opnieuw zin geven aan onze teams en hoe nieuwe roepingen creëren? Hoe degelijke bevoorradingsketens opnieuw opstarten? Hoe een financieringsmodel herdefiniëren dat meer oog heeft voor kwaliteit en toegankelijkheid en minder voor zorgconsumptie per eenheid?

De toekomst is een lang verleden

Het aanbrengen van antwoorden, zelfs onvolmaakte, vereist dat iedereen een stap in de richting van de andere zet om hem beter te begrijpen. We kunnen veel leren uit onze ziekenhuisgeschiedenis, evenals uit die van de buren. Laten we inspiratie vinden in onze successen, in die van anderen, om het ziekenhuis van de toekomst te bouwen. Om niet stil te staan bij deze slogan, hoe verleidelijk ook, hebben we de eerste barometer van Hospitals.be gelanceerd.

In dit nummer vindt u wat we eruit kunnen leren, en dat zijn evenveel uitnodigingen voor de toekomst. Een voorbeeld? Hoe kunnen we wachttijden vermijden, terwijl van het ziekenhuis geografische toegankelijkheid wordt verwacht? Heel wat ons omringende landen hebben zich vastgereden in die opdracht …

Uit onze wendbaarheid en ons vermogen om te innoveren zullen de kwaliteit en de snelheid van onze antwoorden voortkomen. Zodat het ziekenhuis die geruststellende lichtbron blijft die men van ver ziet branden, dag en nacht, in weer en wind. Zodat, zoals Giuseppe Tomasi di Lampedusa schreef, “alles moet veranderen opdat niets verandert”.

^[1] De Italiaanse auteur en aristocraat Giuseppe Tomasi, prins van Lampedusa, hertog van Palma, baron van Montechiaro en della Torretta, grande di Spagna, geboren op 23 december 1896 in Palermo (Sicilië) en overleden op 23 juli 1957 in Rome, schreef één roman, 'Il Gattopardo', vertaald in het Nederlands als 'De tijgerkat'.

L’article Il faut que tout change pour que rien ne change est apparu en premier sur Hospitals.be.